Logo demerwestreek.nl


Column wijkagent Klaas Blokland: held

  Column

Het was op één van die zwoele avonden die zich in deze nazomer zo nadrukkelijk manifesteerde. Onderuit gezakt aan een tafeltje en met een biertje binnen handbereik zat hij buiten bij te komen van de warme, bedrukkende dag. Neergestreken op het terras van  cafetaria  "De Spoorbrug"  was in een geanimeerd gesprek geraakt met de moeder van de eigenaar. Hij maakte op haar een montere indruk dat haar tevreden stemde. Ze gunde hem een goed leven na al die heftige en verdrietige gebeurtenissen die hem waren overkomen.
Een relatie die werd beëindigd zette zijn relatief jonge leven al vroeg op zijn kop. 
Zijn wereld stortte echter volledig in elkaar toen betrekkelijk kort daarna zijn vijfjarig dochtertje verdronk in het recreatiegebied aan de overkant van de rivier. Hij was er niet bij toen dit onvoorstelbare drama zich voltrok. Gevoelens van frustratie, onmacht en schuld bleven hem daarna voortdurend kwellen en drongen door tot in het diepste van zijn ziel.
Zijn leven raakte in een negatieve spiraal.  De sluipmoordenaars alcohol en drugs pakten hem genadeloos bij zijn kladden.
Met behulp van liefdevolle mensen die vertrouwen in hem behielden en hem niet loslieten, krabbelde hij overeind en kreeg uiteindelijk weer de moed om te leven. Maar de glans was er natuurlijk van af.

Op die zwoele avond kwam echter zijn moment. Ineens was er namelijk paniek op de dijk. Een bewoonster  had namelijk gezien dat iemand in de rivier lag die dreigde te verdrinken en liet dit onomwonden aan de aanwezigen weten.
Hij schoof zijn biertje naar het midden van het tafeltje en liep haastig naar de oever. Aanvankelijk zag hij niets bijzonders maar ineens hoorde hij over het kalme en spiegelende water een geluid dat hij achteraf duidde als een diepe zucht. Nabij de tweede pijler zag hij iets drijven dat op een lichaam leek.
Zonder zich te bedenken schopte hij zijn schoenen uit en zwom de rivier in. Na enkele slagen kwam hij al rap tot de ontdekking dat de stroom heftig was en het water sterk. De adrenaline vulde zijn lichaam. Hij smeet met zijn krachten om de stroming te trotseren. Bij elke slag vloeide de energie uit zijn armen. Uitputting lag op de loer. Het gevecht met de  elementen dreigde  hij te verliezen.
Ineens zag hij haar. Eén zijdelingse armbeweging was voldoende om haar stevig vast te grijpen. Met een uiterste krachtinspanning spartelde en zwalkte hij met haar naar de waterkant. Toen zijn noodkreet om hulp over het water scheerde, nam zijn vrouwelijke gesprekspartner het moedige besluit om ook tot actie over te gaan. Op het moment dat hij zijn drenkelingdoor uitputting los moest laten was daar opeens haar hand. 
 "Klaas", zo vertelde hij mij later, "ik wist werkelijk niet wie of wat er in het water lag. Ik had maar één gedachte: ik zwem naar mijn dochtertje toe."
Ik zag dat de glans in zijn ogen en wellicht ook in zijn leven was teruggekeerd. De drenkeling heeft in dit geval misschien wel haar redder gered.

Klaas Blokland
Wijkagent Sliedrecht |West
Klaas.blokland@politie.nl

Reageer als eerste