Janny Alblas debuteert met haar boek 'Als de bel gaat'. (Foto: privé)
Janny Alblas debuteert met haar boek 'Als de bel gaat'. (Foto: privé) (Foto: Prive.)

Zuster Janny: 'Als de bel gaat, liet ik alles vallen'

Sliedrecht - Janny Alblas uit Sliedrecht heeft haar belevenissen als zuster vereeuwigd in haar debuut 'Als de bel gaat'. Ze werkte van 1968 tot 2014 afwisselend als verpleegster in regionale ziekenhuizen en in de thuiszorg. Ze heeft haar ervaringen als verpleegster verwoord in een vlot geschreven 'zusterautobiografie'.

Door Ditty van Drenth

"Ik beschrijf het vanuit mijn visie als zuster", vertelt de Sliedrechtse auteur. Tijdens haar 46 werkjaren heeft ze de meest uiteenlopende situaties meegemaakt. Van koken tijdens de nachturen als proefproject tot twee mannelijke patiënten die bij elkaar in bed kropen. Van geboorte tot overlijden, van korzelige tot dankbare patiënten. Het leven kwam in al haar facetten voorbij. "Ik riep jarenlang op de werkvloer dat ik een boek kon schrijven over alles wat ik meemaakte. Toen ik stopte met mijn werk als verpleegkundige, ben ik voor mezelf aantekeningen gaan maken." Dit resulteerde uiteindelijk in haar debuut.

"Als de bel ging, liet ik 'alles uit mijn handen vallen' en holde ik direct naar de patiënt toe. Natuurlijk irriteerde de bel mij weleens. Ik werkte met twee collega's en we verzorgden vijftien patiënten, die op één zaal lagen. In no-time waren we klaar. Tegenwoordig liggen er veel minder patiënten op een zaal. Er is het nodige veranderd in de zorg. Ik heb meerdere fusies en bezuinigingsrondes meegemaakt. Niet alle veranderingen waren altijd verbeterpunten." Zo werd de aandacht voor de patiënten steeds minder en dat raakte Janny diep.

"Ik lag als klein kind in het ziekenhuis en ik kreeg een soort gasmasker op. Totaal onwetend was ik. Er werd me niets uitgelegd. Ik heb hier in mijn werk nog vaak aan gedacht. Ik begreep als geen ander dat een patiënt uitleg nodig heeft, over datgene wat komen gaat. Als de wachtkamer vol zat omdat het spreekuur van de specialist uitliep, dan legde ik dit rustig uit aan de mensen in de wachtkamer. En dan was er alom begrip. Ik lag in het ziekenhuis op een grote zaal waar uitsluitend kinderen lagen. In het midden stond een tafel waar een lampje boven hing. Er zat 'altijd' een zuster aan die tafel. Ze hield de wacht over de kinderen. Ik was gefascineerd door haar witte, stijf gesteven kapje. Dat wilde ik later ook hebben. Mijn roeping was geboren. En ik heb later, als zuster zo'n kapje mogen gedragen."

Als kind had Janny een grote fantasie. "Ik schreef graag opstellen en ik vond het leuk om werkstukken te maken. En ik hield van korte verhalen. Ik produceerde schriftjes vol. Schrijven is mijn passie. Ik kan jonge meiden, of de iets oudere dames, die de verpleging in willen gaan, mijn boek van harte aanbevelen." De lezer kan even in de huid van de verpleegster kruipen.

"Zuster zijn was een dankbare taak. De zorg voor zieken gaf mij veel voldoening. Ik heb nooit een hogere functie geambieerd. Ik ben een doorzetter en een allrounder." Janny heeft in alle disciplines examen gedaan. Voor meer info: www.adoremi.nl.

Meer berichten