Column: Dodenherdenking

Wijkagent Klaas Blokland Sliedrecht.
Wijkagent Klaas Blokland Sliedrecht. (Foto: )

Het was de laatste keer dat ik de Dodenherdenking van Sliedrecht samen met mijn collega mocht begeleiden. Een Dodenherdenking die dit keer nationale aandacht kreeg doordat de NOS hun camera's op Sliedrecht hadden gericht. Vanwege de indrukwekkende documentaire over de Merwedegijzelaars.

Hoe raar het u wellicht in de oren klinkt, maar voor mij is de Dodenherdenking in Sliedrecht ieder jaar weer een hoogtepunt van mijn dagelijkse (politie-)werkzaamheden. Ik ben er één uit 1956 en dus van ná de oorlog. Behalve tijdens de geschiedenislessen op school, heb ik er vanuit mijn familie niet bijster veel van meegekregen. Wel de herinnering kort na de oorlog met vele andere jonge gasten naar Nederlands-Indië werd gedirigeerd en er na die tijd nauwelijks over kon praten. Maar de interesse in de Tweede Wereldoorlog was en is altijd aanwezig en het gevoel daarbij neemt alleen maar toe naarmate ik ouder word. Films en documentaires over deze onvoorstelbare periode houden mij bij de les.

Op 4 mei omstreeks 19.45 uur schreed een lange stoet ingetogen en in stilte vanaf het Raadhuis naar het oorlogsmonument aan de Stationsweg. Samen met een collega mocht ik namens de gemeente wederom de krans dragen dat mij eerlijk gezegd altijd een goed gevoel gaf. Het klinkt stom, maar het gevoel dringt zich dan altijd op dat je op één of andere wijze iets dankbaars aan het doen ben.
Het is volgens mij toch de leeftijd die een rol speelt in mijn toenemende sentimentele bewustwording van een zwaar bevochten vrijheid waarvan ik heel mijn leven heb geprofiteerd en vandaag aan de dag nog van mag profiteren. Het had zomaar anders kunnen zijn. Voor u, voor mij.

En daar sta je dan bij het monument. Het trompetsignaal van de Last Post schalt door de lucht. Stilte, twee minuten lang. Ieder met zijn eigen gedachten en herinneringen. Het vertrouwde beeld. De toespraak van de burgemeester die altijd weer een gevoelige snaar weet te raken, de veteranen, Anja en haar moeder, de afgevaardigden van de Dijksynagoge, de Brandweer, Oranjevereniging en vele andere organisaties, en niet te vergeten de schoolkinderen met hun bloemen en gedichten.

Tijdens de ceremonie schieten mijn gedachten allerlei kanten op. Het begint altijd met beelden uit de Tweede Wereldoorlog. Maar al gauw vervagen die beelden naar die van nu. Ik heb kinderen, ik heb kleinkinderen. Hoe gaat hun toekomst eruit zien in deze wereld vol met oorlog, oorlogsdreiging, milieuproblematiek, populisme, en vele andere gevaren en onzekerheden waar we mogelijk mee geconfronteerd kunnen worden?
Terwijl vele afgevaardigden van organisaties en verenigingen eerbiedig hun verdriet en respect tot uiting brengen door het leggen van een krans of bloemen, kijk ik naar de gezichten van de mensen die tegenover mij staan. Ik ben ervan overtuigd dat velen met dezelfde gedachten of zorgen daar staan. Ieder jaar zie ik een toename van belangstellenden. Is het een gevoel van saamhorigheid of lotsverbondenheid dat we hiermee willen opwerpen.? Het "met elkaar" ondergaan. Ik hoop het. We worden er in ieder geval twee minuten stil van.

Klaas Blokland; Politie Drechtsteden Buiten – Bureau Sliedrecht, Senioren en Veiligheid

Meer berichten