Ed doet zelfs al voor de 37ste keer mee en probeert zijn 35ste kruisje te behalen.
Ed doet zelfs al voor de 37ste keer mee en probeert zijn 35ste kruisje te behalen. (Foto: )

Ed Trompet wil voor 35ste keer kruisje

Sliedrecht - Hij mag met recht een routinier worden genoemd: Ed Grootveld doet volgende maand namelijk voor de 37ste keer mee aan de Nijmeegse Vierdaagse. Vorig jaar eindigde zijn deelname in een enorme deceptie. Vanwege fysieke ongemakken moest hij toen op de derde dag de bezemwagen in. Voor iemand die 'opgeven' niet in zijn woordenboek heeft staan, een grote domper. Maar hij wist meteen: in 2019 ben ik er weer bij. En dus wacht hem van 16 tot en met 19 juli wederom vier maal 50 kilometer. "Ik wil daarbij zoveel mogelijk geld ophalen voor het goede doel."

Door Yvonne Vogel

Vorig jaar zamelde hij een recordbedrag van ruim 15.000 euro in voor het project van Peter en Anne-Marie Dekker. In Zuid-Sulawesi zet dit echtpaar zich in voor betere leefomstandigheden voor inwoners. Nu is Ed ook weer druk met geld inzamelen, maar hij pakt het iets minder fanatiek aan dan vorig jaar. "Toen stond ik voorafgaande aan de Nijmeegse Vierdaagse 35 keer bij supermarkten, winkels, markten en andere plekken om mensen om een donatie te vragen. Lange dagen, die ervoor zorgden dat ik oververmoeid aan de start in Nijmegen verscheen. Ik heb al sinds 1994 drie versleten rugwervels. Hoe ouder ik word, des te meer ik dat voel. Tijdens mijn vorige deelname brak mij dat op. Daarom ga ik nu een dag of 13 staan om te collecteren. Op 15 juni sta ik bijvoorbeeld op de Kerkbuurt, tijdens de braderie. Ik sta vlakbij schoenenzaak Van Mourik. Hopelijk willen veel Sliedrechters een steentje bijdragen. Via www.edtrompetloopt.nl kunnen ook online donaties worden gedaan."

Ed belooft dat hij zich als tegenprestatie weer 100 procent zal inzetten. "Ik ben vorig jaar ook tot het uiterste gegaan. Ik stopte toen na de zeven heuvelen, omdat ik nooit meer binnen de tijdslimiet binnen zou kunnen komen. "Waar het mis ging? Niet op de eerste dag. Die ging wel oké. Ik startte om 4.00 uur en was om 13.30 uur binnen. Op dat moment had ik al wel twee grote, open blaren. Dat belemmerde mijn tempo de tweede dag enigszins. De laatste uren waren zwaar. Ik kon niet meer harder dan 3 kilometer per uur."

Er restte niets anders dan een ziekenhuisbezoek, want de vrees was dat er een blaar was ontstoken. Na behandeling bleek het relatief mee te vallen. "Maar de blaar werd slecht afgeplakt en de Duoderm, een wondverband met klevende en absorberende bestanddelen, bleek uitverkocht. Dat was een domper, want ik moest nog terug naar de camping. Door alle oponthoud arriveerde ik pas rond 22.15 uur weer in mijn caravan. De wekker ging al om 2.15 uur. Vanwege de vermoeidheid kwam ik de derde dag niet in mijn ritme. In combinatie met de blaren en gigantische rugpijn ontwikkelde de Vierdaagse zich tot een nachtmerrie."

Richting Groesbeek kwam Ed de gevreesde heuvels tegen. "Het leken wel bergen, zo slecht liep ik omhoog. Lopen, stilstaan, lopen, stilstaan: om de 30 meter moest ik stoppen. Vanuit de bezemwagen werd ik in de gaten gehouden, maar van opgeven wilde ik niets weten. Bezoekers hebben mij nog gemasseerd. Dat gaf even wat verlichting, maar ook niet meer. Uiteindelijk kreeg ik in de gaten dat ik nog maar een uur over had voor 6 kilometer. Anders zou ik buiten de tijd binnenkomen. Toen besloot ik, met pijn in mijn hart, om er de brui aan te geven. Ik had er vrede mee, maar besloot ook meteen dat dit niet mijn laatste Vierdaagse zou zijn."

Meer berichten