Wijkagent Klaas Blokland
Wijkagent Klaas Blokland (Foto: )
Column Klaas Blokland

Column Klaas Blokland: Nare gevolgen

  Column

Met een sierlijke zwaai werd de deur geopend en keek ik in het gezicht van een man die er onberispelijk verzorgd uitzag en door zijn volle grijze haardos een gedistingeerde indruk op mij maakte. De man was op een leeftijd die naar de tachtig zuchtte, maar op één of andere wijze kwam hij jonger over.

Even later zat ik met hem aan de keukentafel met een bakkie koffie voor mijn snoet. Aanvankelijk ging het gesprek over een verdachte situatie die bij zijn flatwoning had plaats gevonden maar al gauw kantelde het onderwerp in een geheel andere richting.
Terwijl hij naar het plafond staarde zag ik dat hij naar adem en woorden zocht om zijn verhaal te kunnen vertellen.
"Klaas, ik hier niet op mijn plek", zo stak hij van wal. Ik keek hem verbaasd aan en wilde hem vertellen dat zijn flatje er toch pico bello uitzag.
"Aan mijn woning ligt het niet, maar ik voel me niet op mijn gemak in deze flat. Er gebeuren dingen waar ik mij aan erger, maar waaraan ik niets kan veranderen. Mensen die dronken zijn en soms vanaf het balkon naar beneden pissen. Dat kan toch niet?" Hij keek mij met waterige ogen aan, op zoek naar een bevestiging van mijn kant. "En dan ook nog eens die geluidsoverlast van mijn bovenbuurvrouw, om gek van te worden."

Terwijl hij zijn ergernissen uitsprak, zag ik dat hij moeite had om rustig op zijn stoel te blijven zitten. Zijn onderlip trilde terwijl de kracht van zijn stemgeluid kwaliteit verloor.

Hortend en stotend kreeg ik te horen dat hij enkele jaren geleden nog in een mooie woning in een hele leuke straat woonde waar iedereen elkaar kende en waar het goed toeven was. Het huis was eigendom van zijn zoon die met vrouw en kroost elders in Sliedrecht was gehuisvest. Aan het geluk kwam echter abrupt een einde. Door hardnekkige geruchten dat zijn schoondochter wel eens 'uit de wei brak', raakte het huwelijk duurzaam ontwricht en was - tot ieders verdriet - een scheiding onafwendbaar. Zijn kleinkinderen raakten daardoor behalve hun ouders, ook zichzelf kwijt. Ondanks dat dit drama al een paar jaar geleden plaatsvond, kon mijn welgemanierde gesprekspartner het nog steeds niet bevatten. Hij had moeite om niet in huilen uit te barsten. Boosheid en frustratie drongen om voorrang toen hij vertelde dat zijn zoon in gemeenschap van goederen getrouwd was, zodat zijn ex recht had op de helft van het bezit. Financieel kon zijn nakomeling dit niet bolwerken, zodat die mooie woning in die fijne straat en waar het goed toeven was, verkocht moest worden. Die woning waarin hij zijn gelukkige oude dag dacht te slijten, werd ineens een flatje te midden van een aantal bewoners die hele andere opvattingen er op nahielden. Het verdriet was groot. Zijn zoon is uit Sliedrecht vertrokken waardoor zij elkaar uit het oog dreigen te verliezen. Dit geldt ook voor de kleinkinderen die hij nauwelijks meer ziet. De familiefoto's op het dressoir zijn nog de stille getuigen van de momenten dat geluk nog heel gewoon was.

Ene Robert Sabatier, een Franse dichter en schrijver, schreef eens: "Echtscheiding is hét geneesmiddel voor een ziek huwelijk maar het doodt echter niet alle bacteriën". Laten we dit blijven beseffen!

Klaas Blokland
klaas.blokland@politie.nl

Meer berichten