Column Dichtbij Huis: Autojacht

  Column
Foto: Patricia Brobbel

Door Ditty van Drenth

Soms passeert er 'iets' in je leven waaruit blijkt dat je niet 'auto-immuun' bent. Begin mei reed ik met 'mijn paarse Porsche' op de Hofwegen in Bleskensgraaf langs een stilstaande vrachtauto. Ineens een keiharde knal. Een ijzeren ring, die bevestigd was aan het zeildoek van de trailer, bonkte tegen mijn voorruit. Er verscheen spontaan 'een zonnester' op mijn voorruit. Dit kon er nog net bij. De chauffeur staarde schaapachtig naar mijn auto en zei stoïcijns: "Je hebt genoeg ruimte". Ik vroeg of hij een verzekeringsformulier bij zich had. Na een paar diepe zuchten en gegraai in een documentenmap schudde hij zijn hoofd. Shit. In mijn dashboardkastje ontbrak helaas ook het 'wat-je-altijd-bij-je-moet-hebben-formulier'. Dom. Mijn mobiele telefoon bood uitkomst. De situatieschets en schade vereeuwigde ik. Ik nam de transportbedrijfsnaam op de truck over en vroeg de chauffeur om zijn NAW-gegevens. Hij drukte verwoed op de toetsen van zijn middeleeuwse mobieltje. Ik herhaalde mijn vraag en na een verstrooide blik kreeg ik zijn naam en telefoonnummer. Het adres van het transportbedrijf wist hij niet. (Gelukkig gaf professor Google mij later deze informatie.) De daaropvolgende week ging ik naar een garage in Hardinxveld-Giessendam voor de ingeplande autokeuring. De garagehouder wierp slechts één blik op mijn auto. "Dat heeft geen zin meer, meissie", zei hij.

"En nu?", stamelde ik.

"Ik heb nog een Totyota Yaris staan. Een betrouwbare, degelijke, zuinige auto."

"Wat voor kleur?"

Hij fronste zijn wenkbrauwen. "Is dat belangrijk?"

"Voor mij wel. U weet toch dat ik voor deze paarse Mazda 323 F een zwarte Daihatsu Charade had." Hij trok een grimas.

'Ik huilde op de motorkap'

"Ik vond het vreselijk om afscheid van hem te nemen. Ik lag huilend op de motorkap." Een bulderlach volgde. Zoiets had hij nog nooit meegemaakt. Maar die auto was mijn vriend. Ik vond hem mooi en hij luisterde naar me. Zijn opvolger was te groot. Ik had moeite met inparkeren en reed tegen paaltjes aan. Ik bekeek de auto's die te koop zijn. Mijn oog viel op een zwarte Nissan Micra. Ik vroeg naar de prijs. De garagehouder haalde zijn schouders op en knikte met zijn hoofd richting de lichtgrijze Toyota. "Die is meer geschikt voor jou, want die Nissan is duurder."

"Hij is toch zwart..", stamelde ik. Helaas was mijn droomauto al verkocht.

"Zoals ik al zei, je hebt een goede auto aan die Toyota. Maak gewoon een proefritje!"

Inderdaad betrouwbaar, maar ik vind de kleur lichtgrijs oersaai. Er volgden meerdere proefritjes; in een Mazda 2, Mini Cooper, Chevrolet Matiz en Kia Picanto. Het was hem steeds nét niet; teveel kilometers op de teller, te oud, niet stabiel op de weg, te zwaar etc. Nooit geweten dat er zoveel garages in de regio zijn. Ik was autojachtmoe. Nog één poging. Autotrader.nl bracht uitkomst. Ik vond 'mijn black beauty'. Een zwarte Nissan Micra. Die mooie, ronde vormen kreeg ik niet meer uit mijn systeem. Ik ben normaliter niet 'auto-immuun' voor steun aan lokale ondernemers. Bij deze alsnog sorry dat ik mijn auto nabij Utrecht kocht.

Meer berichten